Zo begon het:
Nadat ik jaren volwassen herplaats honden had gehad kocht ik in 1992 een Cavalier King Charles Spaniel. Ik had me er nauwelijks in verdiept en zag een advertentie in de telegraaf. Oudere mensen die gewoon af en toe een nestje hadden als hobby. De hondjes waren raszuiver maar hadden geen stamboom. Ik hechtte niet aan stamboom maar zocht gewoon een leuk hondje. Hobbyfokker sprak me ook aan want ik wilde een hondje dat gewoon in huis was opgegroeid.

7 jaar hebben wij haar gehad. 7 heerlijke jaren maar ook 7 jaren met heel veel verdriet. Onze spaniel mankeerde van alles. Door het lid worden van de rasvereniging ontdekte ik wat er met mijn hondje aan de hand was. In ieder ras komen wel wat erfelijke afwijkingen voor. Een goede fokker doet allerlei gezondheidstesten en zoekt een goede combinatie van ouderdieren uit om een zo gezond mogelijk nest te fokken. Onze 'hobbyfokker' had dit natuurlijk niet gedaan. Ons hondje had dus zo'n beetje iedere erfelijke afwijking die voorkwam bij het ras. Na 7 jaar hebben we haar in moeten laten slapen.

Bij ons was het besef gegroeid dat we dit niet meer wilden. Onze volgende hond moest een hond worden die bij ons past maar die ook goed gefokt was. Garantie heb je nooit maar de hond krijgt wel de best mogelijke start. Ook het sprookje dat een 'hobbyfokker' of iemand die een keer een nestje neemt beter is voor de puppies geloofden wij niet meer. Het woordje 'fokker' heeft vaak een negatieve lading. Mensen denken aan honden in kennels. Alle serieuze fokkers die ik ken fokken uit hobby. Hun honden zijn een manier van leven en ze slapen 's nachts naast de puppen. Juist het feit dat mensen geld uitgeven voor de nodige testen, een kennelnaam, een stamboom, lidmaatschap van een vereniging zegt dat ze serieus bezig zijn met het fokken.

Wij zochten naar een liefst langharige sportieve hond waar we lekker uren mee op pad konden. We kwamen uit bij de schapendoes. Via een vriendin kwamen we bij een fokster die fokte volgens de regels van de schapendoesvereniging en zowel vader als moeder hadden alle testen gehad en waren geschikt bevonden. Hier ontmoetten we dus een hobbyfokker in de ware zin van het woord.

23 mei 2000 kwam tijdens onze huwelijksreis het lang verwachtte telefoontje. Er waren 10  gezonde schapendoesjes geboren waaronder 3 teefjes. Dolblij waren we. Ook Carlian, een heel goede vriendin, zou een teefje krijgen uit dit nestje.
Zelden hebben 8 weken zolang geduurd.






 
 
Onze eerste does, Cute Companion Deerne Dixie,
veranderde ons leven. Nog nooit hadden we een hond gehad die zo bij ons paste. Al snel wisten we dat het zeker niet bij 1 does ging blijven. Door contacten met andere doezenliefhebbers kwam langzaam het idee misschien ooit eens een nestje te fokken. Jammer genoeg was Dixie niet geschikt om mee te fokken maar haar zusje Dayka heeft een aantal prachtige pups gekregen. Samen met Carlian hadden we de kennelnaam 'van DeerneDartel'. Een afleiding van onze eerste doesjes Deerne Dixie en Dayka Dartel.
In 2002 hebben wij er een doesje bij genomen. Ozewiezewiske van Wietse Sebastiaan. Na alle benodigde inventarisaties en onderzoeken bleek Wiske geschikt een goede bijdrage te leveren aan het ras en in januari 2005 werd ze gedekt. Na 9 heel fijne en spannende weken zijn haar 8 pupjes tijdens de keizersnee overleden. Na een aantal infecties hebben wij een paar maanden daarna moeten besluiten de baarmoeder van Wiske te laten verwijderen. Dit was het einde van een droom. Wiske is een geweldige does met een prachtig karakter. Heel graag hadden wij onze lijn met haar kinderen willen beginnen.
In Maart 2006 werd in Oss een nestje geboren waarin een pracht teefje voor ons zat. Wobke Wampie van Wietse Sebastiaan. Onze droom bestaat weer. Wampie heeft haar eerste shows en inventarisaties nu gehad en is tot op dit moment geschikt bevonden een bijdrage te leveren aan het ras.

In augustus 2008 is onze droom uitgekomen. Wampie werd moeder van 7 prachtige pups.
Uit haar eerste nestje hebben wij een hele mooie dochter van haar gehouden, Duindonder Altijd Pret en Babbels.